Het verhaal van Hanneke

Het verhaal van Hanneke

hintersee, bergsee, mountains

Over Hanneke

Leeftijd: 25 jaar

Woont samen met: haar vriend, hond Ollie en kat Ace. 

Sinds wanneer heb je je diagnose autisme: sinds januari 2022 heb ik een waarschijnlijkheidsdiagnose en ik zit nu midden in het proces voor het krijgen van een officiële diagnose.

Favoriete hobby of interesse: het opvangen van (zwerf)dieren, helpen in een dierenasiel, fotografie en schilderen.

Hanneke

Voordat je begint met lezen wil ik benoemen dat ik zal gaan vertellen over hoe mijn eetstoornis eruit zag (ik zal NIET schrijven over gewichten, calorieën of andere gedetailleerde informatie). Vind je het lezen over eetstoornissen moeilijk of is het een trigger? Vraag jezelf dan af of het helpend is om verder te lezen.

Autisme en een eetstoornis

Daar gaan we dan, het is tijd om mijn verhaal op papier te zetten. Mijn ervaring te delen over de combinatie van autisme en een eetstoornis. En eerlijk, ik vind het spannend. Schrijven over mijn eetstoornis heb ik veel gedaan door middel van een blog, maar dit is de eerste keer dat ik ga schrijven over mijn autisme. Niet omdat ik mij ervoor schaam, maar omdat ik pas sinds kort weet dat mijn leven wordt gevormd door autisme.

Ik ben Hanneke, 25 jaar en woon samen met mijn vriend, hond Ollie en kat Ace. Sinds vorig jaar juni hou ik mijn diertjes fulltime gezelschap (en alle andere dieren die hier door de dag heen rondscharrelen, want regelmatig vangen wij dieren op voor een dierenasiel). Daarnaast probeer ik nog wat tijd te besteden aan creatief bezig zijn (in de breedste zin van het woord, fotografie, tekenen, schilderen en ga zo maar door). Helaas staat dit alles op een laag pitje omdat ik ontzettend weinig energie heb.

Terwijl ik deze blog aan het schrijven ben staat er op het vuur een pan met röti vulling te sudderen. Nu hoor ik je denken; “Hanneke ben je nu aan het schrijven en eten koken tegelijk?” Ja dat ben ik, en nee dat is allesbehalve handig. Maar als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb kan ik daar volledig in worden meegezogen en moet het ook gebeuren… Welkom in mijn wereld van autisme en eten.   

Om een duidelijk verhaal te schrijven is het belangrijk om eerst een aantal dingen over mijzelf te vertellen. Sinds mijn negende heb ik diabetes type 1: wat betekent dat al vanaf jongs af aan eten centraal staat in mijn leven. Ik moest bij gaan houden wat ik at en hoeveel koolhydraten hierin zaten, maar daarnaast was het ineens ook heel belangrijk om een duidelijke dag structuur te hebben, flexibel te kunnen zijn en goed vooruit te kunnen plannen.

Sinds mijn negende heb ik diabetes type 1: wat betekent dat al vanaf jongs af aan eten centraal staat in mijn leven

Door mijn diabetes ben ik al verschillende keren opgenomen geweest in het ziekenhuis. Mijn lichaam is extreem sensitief (nooit was hier een echte verklaring voor, tot mijn autisme aan het licht kwam). Bij bijvoorbeeld een verandering van het weer zijn mijn suikerwaardes al snel ontregeld. Zo ook toen ik vijftien jaar oud was, na intensief overleg werd er besloten dat een opname het beste zou zijn. Maar dit keer onder een voorwaarde, en dat was dat ik zou gaan praten met een klinisch psycholoog. Mijn artsen zagen dat ik het leven best ingewikkeld vond en wilde mij hierbij helpen. Hier begon mijn proces in de GGZ.

Ongeveer anderhalf jaar ben ik bij een klinisch psycholoog geweest en werd er een depressie bij mij gediagnostiseerd. Ik zat zo in de knoop met mijn eigen gevoelens en ik wist niet meer hoe ik hier mee moest dealen. Wat ik toen nog niet wist is dat ik op dat moment eigenlijk extreem vastliep in mijn autisme. Ik kon weinig aansluiting vinden bij leeftijdsgenoten, paste mij constant aan naar het sociaal gewenste plaatje, maar was vooral héél eenzaam. Hier kwam mijn valkuil ‘eten’ om de hoek zetten. 

Wauw, mensen willen met mij praten, ik ben ergens goed in en ik hoor ergens bij. Dit gaf een kick! Mijn hoofd maakte dus al snel de link dat ik sociaal geaccepteerd werd als ik
af zou vallen/ slank zou zijn

Mijn eetstoornis uitte zich in het begin door te braken na het avondeten, ik kon het volle gevoel in mijn buik niet verdragen. Toen had ik daar nog niet echt een reden voor, nu besef ik dat dit kwam doordat ik de hele dag door prikkels moest verwerken en dat mijn hoofd aan het einde van de dag zo vol zat, dat ik het volle gevoel in mijn buik er niet meer bij kon hebben. 

In een kort tijdsbestek braakte ik niet alleen meer na het avondeten, maar ook na de lunch en het ontbijt. Op den duur kon ik geen maaltijd meer binnenhouden. Wat ik altijd opmerkelijk heb gevonden is dat afvallen of mijn lichaamsbeleving in het begin nooit een reden is geweest voor het braken, dit groeide pas later in mijn eetstoornis. Ik kreeg namelijk complimenten over mijn lichaam, ik zag er goed uit. Zelfs mensen die anders niks tegen mij zeiden kwamen naar mij toe om hier een praatje over te maken. Wauw, mensen willen met mij praten, ik ben ergens goed in en ik hoor ergens bij. Dit gaf een kick! 

Mijn hoofd maakte dus al snel de link dat ik sociaal geaccepteerd werd als ik af zou vallen/ slank zou zijn. Bingo, ik had een manier gevonden om dat te bereiken wat eerder zo ver buiten mijn macht lag….

Helaas… Zo werkt het natuurlijk helemaal niet. Mensen maakte wel een praatje met mij, maar dit was helemaal niet het contact waar ik naar opzoek was of waar ik energie uit haalde. Dit compenseerde helemaal niet de eenzaamheid die ik ervoer, dit versterkte het alleen maar. Ik raakte namelijk volledig gevangen in mijn hoofd. Naast het braken ging ik nu ook mijn troost in eten zoeken.

Ik kreeg eetbuien, eerst een keer in de week, drie keer in de week, elke dag en uiteindelijk soms zelfs twee of drie op een dag. Eten gaf eventjes het gevoel van rust, genot, verdoving. Even was ik mij niet bewust van de chaos in mijn hoofd en de overprikkeling in mijn lijf. De lichamelijke sensatie van eten haalde even het verdriet en de eenzaamheid weg.

Eten gaf eventjes het gevoel van rust, genot, verdoving. Even was ik mij niet bewust van de
chaos in mijn hoofd en de overprikkeling in mijn lijf

De hele dag door was ik bezig met eten, niet eten en braken. Obsessief. Alles om weer een klein beetje controle te voelen. Ik denk dat dat de kern was van mijn eetstoornis, controle. Er is veel in mijn leven gebeurd waarbij ik het gevoel had geen controle meer te hebben, ik werd ziek, ging verhuizen, vond geen aansluiting bij leeftijdsgenoten en werd overspoeld door alle gevoelens en gedachtes die daarbij kwamen kijken. Het leek alsof ik mijn emoties niet kon sturen, ik werd constant overvallen door extreem verdriet. Nu weet ik dat deze gevoelens ontstonden vanuit mijn autisme en het altijd overvragen van mijzelf. Toen dacht ik dat ik zwak was, dat ik niks kon, en soms zelfs gek was.

Er is veel in mijn leven gebeurd waarbij ik het gevoel had geen controle meer te hebben [..] Het leek alsof ik mijn emoties niet kon sturen, ik werd constant overvallen door extreem verdriet. Nu weet ik dat deze gevoelens ontstonden vanuit mijn autisme
en het altijd overvragen van mijzelf

Na gesprekken te hebben gehad met mijn ouders en psycholoog was het duidelijk dat dit zo niet verder kon, ik maakte mijzelf vanbinnen helemaal kapot. Ondanks dat ik het heel eng vond, en ik eigenlijk geen waarde hechtte aan mijn eigen gezondheid, was er een klein stemmetje in mij die mij motiveerde om de verandering aan te gaan. Ik ging in behandeling voor mijn boulimia.

Het was een zware strijd. Ik moest eerst dieper de put in voor ik weer omhoog kon klimmen. Ondanks de intensieve behandeling lukte het mij niet om mijn opgebouwde patronen te doorbreken. Zowel mijn gedrag als mijn denkpatronen waren zo vastgeroest dat ik geen opening kon vinden om het aan te passen. Mijn therapeuten zagen dat verbetering uitbleef en dus werd er gezocht naar een andere aanpak. Die kwam. Ik ging een zesweekse klinische opname doen in Portugal. Doordat ik uit al mijn patronen werd gehaald lukte het mij hier wel om mijn eetgedrag te veranderen. Van de ene op de andere dag stopte ik met braken en gaf ik niet meer toe aan de drang tot eetbuien. Voor het eerst in mijn leven heeft mijn zwart-wit denken, mijn alles of niks overtuiging, mij geholpen. Ik wilde van die rot eetstoornis afkomen en hoe eng het ook was ik wist dat ik dit alleen kon halen als ik in een keer zou stoppen met al mijn ongezonde eetgedrag. Mijn autisme is dus aan de ene kant een aanleiding geweest voor mijn eetstoornis maar heeft mij aan de andere kant ook geholpen met het herstel.

Ik creëerde een gezond eetpatroon en het lukte om mij hier aan vast te houden. Na een tijdje durfde ik dan ook te zeggen dat ik hersteld was van mijn eetstoornis. Betekende dit dan dat ik minder last had van eenzaamheid, verdriet, overprikkeling en alle andere gevoelens die vanuit mijn autisme ontstonden? Nee! Ik had alleen geleerd om daar het eten niet meer voor in te zetten.

Nog jaren heb ik therapieën gevolgd [..] een passend 'vakje' kon ik steeds maar niet vinden, tot een aantal maanden terug
'autisme' aan het licht kwam

Nog jaren heb ik therapieën gevolgd om te onderzoeken waar al mijn (depressieve) gevoelens vandaan kwamen en hoe ik hier op een gezonde manier mee om kon gaan. Het bleef moeilijk en een passend ‘vakje’ kon ik steeds maar niet vinden, tot een aantal maanden terug autisme aan het licht kwam. Na veel lezen kon ik steeds beter begrijpen waar mijn emoties en gedachtes vandaan kwamen, hoe mijn eetstoornis is ontstaan en waarom ik het nodig had om zo rigoureus mijn patronen te doorbreken. 

Het vinden van een verklaring heeft ervoor gezorgd dat ik het laatste stukje eetstoornis af kon sluiten. Ik ben niet gek, alleen anders. Mijn doelen zijn niet onhaalbaar, alleen bereikbaar via een andere weg. Dat ik het idee heb nergens bij te horen komt niet omdat ik niks kan, het komt omdat mijn hersenen anders werken en niet iedereen dit begrijpt.

Eten blijft een valkuil, het is een van de eerste dingen die erbij in schiet als ik overprikkeld ben of dingen anders lopen als gedacht. Het blijft een punt waar ik veel duidelijkheid in nodig heb. Maar het is geen redmiddel meer. Met een weekschema voor het avondeten, een simpele maaltijd voor de moeilijke dagen en af een toe een zak chips voor de extreem verdrietige dagen lukt het om mijn autisme en mijn eetpatroon op een gezonde manier te combineren.

Eten blijft een valkuil, het is een van de eerste dingen die erbij in schiet als ik overprikkeld ben of dingen anders lopen als gedacht

Wil jij ook je verhaal delen?

Heb je autisme (of een sterk vermoeden hiervan) en wil je ook graag je verhaal delen op de website? Dat kan! 

Neem gerust contact met mij op via de mail en geef aan over welk thema je graag wat wilt delen.

Gerelateerde artikelen

vakantie & reizen

Nagenieten | door Dianel

Ik zet mijn koffers neer en laat een zucht ontsnappen. Thuis. Blij om weer in mijn vertrouwde omgeving te zijn, met mijn twee fluffige donderstenen die ik òntzettend heb

Lees verder »
Gezondheid

Grenzen stellen | door ASStrid

Ik heb het wel vaker in mijn tekeningen gehad over grenzen. Over je eigen grens stellen naar anderen toe. Over grenzen weer zoeken na een vakantie. Over een nieuwe

Lees verder »
Na de diagnose

Het verhaal van Danique

Over Danique Leeftijd: 26 jaar. Sinds wanneer heb je je diagnose autisme: sinds maart 2022. Mijn kracht / talent: ik ben denk eerlijk, betrouwbaar en heb veel doorzettingsvermogen. Als

Lees verder »