Rouwverwerking | door Dianel

Rouwverwerking | door Dianel

hintersee, bergsee, mountains

Zenuwachtig zit ik in de wachtkamer van de huisarts, iets wat ik altijd een spannende onderneming vind. Mijn begeleider van het wijkteam had aangeboden mee te gaan, maar ik wil het graag zelf proberen. Alleen.

Het gaat de laatste tijd namelijk weer minder goed, de depressie is weer meer op de voorgrond, eveneens als de woede en het verdriet. Iets wat ik lastig vind toe te geven, want ik ben al zover gekomen. De laatste vier jaar ben ik zo veranderd en gegroeid, en voor mijn gevoel zat er een enorme stijgende lijn in. Daarom is het om ruk toe te geven dat het weer minder gaat en dat ik daar wederom hulp bij nodig heb. Maar toch zit ik hier, voor mijzelf.

Fotografie door Dianel

Ik had verwacht dat na het krijgen van mijn autisme diagnose alles op z’n plek zou vallen. En dat is absoluut gebeurd, alleen niet zoals ik gedacht had. Kennelijk had ik verwacht dat al het onheil en de donkere tijden als sneeuw voor de zon zouden verdwijnen en er alleen ruimte zou zijn voor erkenning, acceptatie en enorm geluk.

Helaas is dit niet het geval. Tuurlijk, eerst was er ruimte voor blijdschap en geluk, nog steeds. Ik ben enorm dankbaar met de erkenning en bevestiging. Maar het verdriet, de pijn, de woede en de rouw die erachter verscholen zaten komen langzaam aan de oppervlakte drijven. Steeds helderder, steeds sterker. Iets wat, lijkt me, logisch is, maar ook iets waar ik graag hulp bij zou willen. Een stukje rouwverwerking, ondersteuning en misschien zelfs een stukje traumaverwerking zodat ook kleine ik geheeld kan worden.

Kleine ik

Ze voelde zich vaak niet gezien en begrepen, zie je, de kleine ik. Ze wist niet waarom ze zich zo anders voelde en zo hard moest werken om in het plaatje te passen. In groep 8 rekende ze nog uit het boek van groep 5, want ze kwam lastig mee. Ze was ook graag alleen en veilig in haar kamer, omringd door haar schatten. Haar veilige haven.

Naar mate de jaren vorderden, werd school lastiger vol te houden. Vaak bleef ze daarom thuis of trok ze zich in de les terug in haar eigen wereld met oordopjes in. Banen waren lastig te behouden, omdat ze zich regelmatig moest ziekmelden. Mentaal was ze compleet op. Maar ze was toch jong en sterk, zoals ze altijd zeiden? Dus ze moest dit kunnen. Er was vast iets mis met haar. Iedereen van haar leeftijd ging naar school en had werk. Ze was vast gewoon heel erg lui.

Naar school gaan, werken, sociale kringen onderhouden. Haar eerste depressie volgde snel. Waarom kostte alles zoveel moeite? Haar school, bij de opleiding waar ze vrijwel nooit meer kwam opdagen, stelde haar voor de keuze het jaar nogmaals te herhalen of te stoppen. Het meisje koos voor het tweede. Een andere opleiding proberen, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ze is jong, vitaal en sterk, toch? Als gevolg  kwam er snel een officiële waarschuwing, omdat ze te vaak niet aanwezig was. Klopt, ze zei tegen haar moeder dat ze naar school ging en fietste naar het bos om de dag prikkelarm door te brengen, verstopt in een boek. Vreemd, dat je als jonge, vitale en sterke meid de rest niet kunt bijhouden. “Ben je nou alweer thuis? Zeg je nou alweer af? Je bent lui. Je bent nutteloos. Ik schaam me voor je.”

Waar waren jullie?

Waarom is het nooit iemand opgevallen dat ik zó enorm aan het strugglen was? Of nog erger, waarom deden ze niets met de informatie als het wél opviel? Waarom werd ik niet serieus genomen? Meerdere keren zei mijn vader dat ik afwezig was, alsof mijn lichaam er wel was maar mijn geest niet. Totale dissociatie om te overleven, weet ik nu. Er is nooit wat mee gedaan. 

Waar was jij, pap? Waarom heb je nooit je zorgen geuit, en mij geprobeerd te helpen als je zag dat het niet goed ging? Op school draaide ik altijd cijfers om, klokkijken kon ik niet en rekenen evenmin. Gevalletje extreme dyscalculie, weet ik nu. Ook daar is nooit wat mee gedaan. Waar waren jullie als school? Niet één school, nee, meerdere scholen. Alle scholen waar ik zoveel moeite had, waar ik niet kwam opdagen. Waar waren jullie?

Op mijn twaalfde belande ik in mijn eerste depressie. Ik weet nog dat ik 14 was en tegen mijn moeder vertelde dat ik niet meer wilde leven. Mama was lief en ze was er voor me. Ik neem haar niets kwalijk, absoluut niet, maar er is niets mee gedaan. Ik had het zo zwaar, niet wetende wat er scheelde, waarom ik zo anders was en niemand die mij te hulp is geschoten.

Helen is niet lineair

Soms heb ik begrip, want het waren andere tijden. Soms ben ik enorm boos. Want hoe anders had mijn leven er uit kunnen zien als ik eerder was gediagnosticeerd? Misschien had ik dan wel geen depressieve stoornis ontwikkeld. Geen obsessieve-compulsieve stoornis en hoogstwaarschijnlijk had ik dan nu niet al vier jaar thuis gezeten met een fikse autistische burn-out en een depressie. Soms ben ik verdrietig om de gevoelens die ik heb gekend als klein kind, en hoe dat mijn visie en beeld gevormd heeft over mijzelf. Soms ben ik daarentegen blij en immens gelukkig dat ik het nu wel weet. Dat er uiteindelijk toch hulp is gekomen, ook al was ík degene die mijzelf heb moeten redden door die stap te zetten.

Daarom zit ik hier vandaag, in de wachtkamer bij de huisarts. Psycho-educatie is deze week begonnen en ik kan niet wachten mijzelf meer te leren kennen. Maar bij het stuk rouwverwerking kan ik ook ondersteuning gebruiken. Ik wil helen. Ik wil haar helen, dat kleine meisje dat niet werd gezien. Mijzelf. 

Herstel is niet lineair. Het is soms een stap vooruit, een ministapje, een sprong. En soms een stap achteruit of zelfs een tijd stilstaan. Dat is allemaal oké. Het is oké te rouwen om wie je was, om wie je had kunnen zijn. Het is oké je woedend te voelen, verdrietig of gelukkig. Of allemaal tegelijk. Zolang je er niet eeuwig in blijft hangen. Zoek de hulp die jij verdient, doe wat jij nodig hebt om jezelf te helen. Als je voelt dat er iets niet goed zit, als je denkt hulp nodig te hebben, reach out. Jij kent jezelf het beste. Be your own savior, you deserve this and more.

Liefs, Dianel

Blogs door Dianel

Dianel schrijft een maandelijkse blog over de strubbelingen van een jonge vrouw met autisme.

Een vermoeden van autisme.. en dan?

Klik op de foto