Dertig kaarsjes | door Dianel

Dertig kaarsjes | door Dianel

hintersee, bergsee, mountains

Ik zit op bed in mijn volwassen slaapkamer, in mijn volwassen huis, met mijn volwassen zelf. Over iets minder dan twee weken word ik dertig jaar. D-e-r-t-i-g. Ik kan het bijna niet geloven, wat is de tijd gevlogen. Vroeger toen ik klein was, vond ik mensen van dertig al oude mensen, mensen die alles op een rijtje hadden. Een huis, een gezin, een volledig volwassen leven. Mijn moeder kreeg mij notabene toen ze dertig was. En nu, nu raak ik bijna zelf die leeftijd aan. Tijd om eens terug te duiken in de tijd. Om te reflecteren, te appreciëren en te kijken waar ik nu sta. Kijken wat goed gaat en wat minder goed gaat en hoever ik ben gekomen.

Terug in de tijd

Dozen vol foto’s van de afgelopen negentwintig jaar staan om mij heen op bed. In mijn hand een foto waarop ik in mijn oude kamer zit als kind. Mijn kamer vol spullen die mijn leven waren, elk klein dingetje van onschatbare waarde en zijn eigen plek. Veilig in mijn veilige haven, omringd door mijn veilige spullen. Daar waar ik mijn masker kon afzetten en niet deed alsof. Waar ik mijzelf kon verliezen in mijn speelgoed, in mijn eigen wereld. Ik was, net zoals nu, het liefst alleen.

Ik kijk mijn huidige kamer rond, de ontelbare spullen zijn veranderd in ontelbare foto’s aan de muur. Het materialisme verandert in momenten die ik verzamel en mijn hele leven hangt om mij heen. Belangrijke momenten, mooie momenten. Foto’s van vrienden en familie en van dierbaren die er niet meer zijn. Zoveel herinneringen, dat ik inmiddels aan muur drie kan beginnen. Ja, ik zal altijd een verzamelaar blijven, lach ik in mijzelf, al mag hetgeen ik verzamel, waar ik mij veilig bij voel, met de jaren veranderen.

Ik pak nog een paar foto uit de doos. Als klein meisje tussen de geiten, tussen de paarden en met een random poes buiten knuffelend. Nog iets wat nooit veranderd is, ik hou van dieren, voel me op mijn gemak bij ze en kan mijzelf zijn. Ik heb liever dieren om mij heen dan mensen. Tevreden kijk ik naar de twee poezenbroertjes die aan het voeteneind van mijn bed liggen. Van mij, alleen van mij. Mijn verantwoordelijkheid. Al hebben ze mij aardig onder controle en zal ik alles voor ze doen. Iets met katten en personeel..

De volgende foto’s die ik pak zijn wat minder vrolijk. Ik als kind huilend, brullend. Ik als tiener afwezig, kijkend in het niets. Diep ongelukkig. Frustratie af te lezen in mijn ogen. Ik was vaak overprikkeld, kon weinig geluiden en indrukken verwerken. Hadden ze toen maar onderzoek gedaan naar mijn zijn, hadden ze toen maar iets ontdekt. Gezien dat ik anders was. Dan had mijn leven er nu heel anders uitgezien denk ik, makkelijker, wellicht zonder depressies en autistische burn-outs. De foto’s brengen het gevoel terug. Van onbegrip, mijzelf niet begrijpen en het ongelukkige gevoel. Snel leg ik ze weg.

Zo zit ik die dag op bed, uren en uren kijkend naar mijn leven. Naar de gelukkige momenten als kind waar ik mijzelf kon zijn, naar de momenten waarop ik duidelijk maskeer als twintiger in een club. Naar selfies met ex-geliefden waar ik mijzelf volledig in kwijtraakte, selfies met ex-vrienden die, zodra het echt slecht ging, mij in de steek lieten en selfies met inmiddels overleden speciale mensen. 

Zoveel mensen die in mijn leven zijn gekomen, een paar of meer hoofdstukken hebben meegeschreven en dan weer vertrokken zijn. Zoveel mensen die nog steeds met mij meeschrijven na al die jaren en op wie ik echt kan bouwen. Iedereen heeft een speciale rol gehad in mijn leven en ik heb van elk mogen leren.

Terug naar het heden

Zo verlies ik mij uren in mijn leven, in de herinneringen. De fundering van mijn zijn. Ik ben niet meer wie ik was, dat is één van de conclusies van vandaag. Wie ik wel ben weet ik nog steeds niet helemaal, maar ik ben hard bezig daar achter te komen. Ik ben de afgelopen drie jaar enorm gegroeid in mijn kunnen, mijn zijn en mijn doen. Heb mijzelf, wie ik echt ben vanbinnen, ruimte gegeven om naar buiten te komen. Het maskeren steeds meer proberen achter mij te laten. Ik heb steeds vaker voor mijzelf gekozen, waar ik voorheen altijd voor anderen koos. Ik heb enorm veel dingen geleerd over de wereld, waar mijn prioriteiten liggen en wat ik belangrijk vind. Wat ik waard ben en waar die waarde dan ligt.

Het voelt alsof ik zesentwintig jaar heb stilgestaan, zesentwintig jaar heb geleefd als iemand die ik niet ben. Het voelt alsof toen mijn wereld drie jaar geleden letterlijk instortte, en ik thuis kwam te zitten met de zoveelste zware depressie en een burn-out, er eindelijk iets veranderde. Alsof mijn ogen open gingen en ik echt begon te leven, écht begon te voelen en écht begon te zien. Geen kracht en energie meer mij anders voor te doen, te maskeren, waardoor de echte ik wel naar buiten moest komen. Of in ieder geval een hoop verdriet, woede en rouwgevoelens. Iets wat er al heel wat jaren heeft gezeten en zich had opgebouwd tot een enorm zwart gat. Ik denk dat ik daar eerst doorheen moet voor ik kan helen en mijn nieuwe leven als mijzelf echt kan beginnen.

Ik ga niet zeggen dat de afgelopen drie jaar makkelijk zijn geweest. Nee, absoluut niet. Het was en is nog soms, enorm duister. Ik slik antidepressiva en heb een aantal projecten lopen in de psychiatrie. Het resultaat van een leven lang doen alsof je erbij hoort en neutotypisch bent. Het is niet makkelijk, nee, maar het is nóóit makkelijk geweest. In ieder geval is het nu echt, niet meer doen alsof. Als ik al zoveel kan bereiken en groeien in drie jaar, kan ik niet wachten te zien wat de volgende dertig jaar in petto hebben.

De toekomst in

Ik stop de foto’s terug in de doos en berg ze op. Die derde muur laat ik vrij voor nu, voor nog meer mooie en belangrijke herinneringen en momenten, waarvan ik zeker ben dat die er gaan komen in de toekomst. Want hey, vier november word ik dertig. Dertig pas! Ik heb nog een heel leven voor mij. Ik mag dan misschien niet alles op een rijtje hebben zoals ik altijd dacht en hoopte hoe het zou zijn. En ik heb ook niet, zoals mijn moeder toentertijd, een gezin met een grote mensen huis. Maar het is oké zoals het is. Mijn gezellige appartement in de stad, met mijn twee lieve katten. Ik sta open voor de liefde en nieuwe avonturen en ervaringen. Dit is mijn tempo, mijn leven en nu begint het pas echt. En nu als mijzelf en niemand anders. Hello thirties, kom maar op!

Liefs,
Dianel

Blogs door Dianel

Dianel schrijft een maandelijkse blog over de strubbelingen van een jonge vrouw met autisme.

Op zoek naar fijne oordopjes?

Loop Engage kun je gebruiken tijdens gesprekken: achtergrondgeluid wordt gedempt, en je hoort je eigen stem op een meer
natuurlijke manier.

Kortingscode: LOOPXSYLVANA15

Klik op de foto

Gerelateerde artikelen

Diagnose traject

Gele bloem | door Dianel

19 april 2021 Ik loop het medisch centrum uit. Trillend en met tranen in mijn ogen bel ik mijn beste vriendin. “Ik zei het toch,” zeg ik verslagen, “ik

Lees verder »